Alimenty na dziecko w 2026 roku nie mają jednej, ustawowo określonej stawki minimalnej. Wysokość świadczenia zależy przede wszystkim od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz zarobkowych i majątkowych możliwości rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów. W praktyce oznacza to, że sąd bada realne koszty utrzymania dziecka, sytuację życiową rodziców, zakres osobistej opieki oraz faktyczny potencjał zarobkowy osoby zobowiązanej.
Dla wielu rodzin kluczowe pozostają również świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego. W 2026 roku obowiązują dwa istotne progi dochodowe: do 30 września 2026 roku wynosi on 1 209 zł miesięcznie na osobę w rodzinie, a od 1 października 2026 roku wzrasta do 1 665 zł. Maksymalna kwota świadczenia wypłacanego z Funduszu Alimentacyjnego to 1 000 zł miesięcznie na jedno dziecko.
Ile wynoszą alimenty na dziecko?
Nie obowiązuje ogólnopolska tabela, która automatycznie wskazywałaby konkretną kwotę alimentów dla każdego dziecka. Nie istnieje także powszechna „stawka minimalna alimentów”, którą sąd musi zasądzić niezależnie od sytuacji rodziny. Każda sprawa jest oceniana indywidualnie.
Sąd nie ogranicza się przy tym do prostego porównania pensji rodzica z kosztami wskazanymi w pozwie. Analizujemy zawsze dwie podstawowe kwestie: realne, uzasadnione potrzeby dziecka oraz możliwości zarobkowe i majątkowe rodzica zobowiązanego do płacenia świadczenia. Zasada ta oznacza, że liczy się nie tylko to, ile rodzic formalnie zarabia obecnie, ale również to, ile mógłby zarabiać, wykorzystując swoje wykształcenie, doświadczenie, stan zdrowia i możliwości dostępne na rynku pracy.
W praktyce alimenty obejmują znacznie więcej niż jedzenie i podstawowe ubrania. Ich celem jest zapewnienie dziecku udziału w poziomie życia rodziców. Jeżeli rodzic osiąga wysokie dochody, dziecko nie powinno żyć na poziomie oderwanym od sytuacji finansowej tego rodzica tylko dlatego, że mieszka na co dzień z drugim opiekunem.
Kwota alimentów może obejmować bieżące koszty utrzymania, wydatki na edukację, leczenie, rehabilitację, transport, rozwój zainteresowań, wypoczynek oraz odpowiednią część wydatków mieszkaniowych. W wielu sprawach to właśnie rzetelne wyliczenie miesięcznych potrzeb dziecka przesądza o powodzeniu pozwu albo wniosku o podwyższenie alimentów.
Od czego sąd ustala wysokość alimentów?
Podstawą rozstrzygnięcia są rzeczywiste potrzeby konkretnego dziecka. Inne koszty ponosi rodzina wychowująca niemowlę, inne rodzice dziecka w wieku przedszkolnym, a jeszcze inne opiekunowie nastolatka przygotowującego się do matury, studiującego lub wymagającego specjalistycznego leczenia.
Do miesięcznych potrzeb dziecka można zaliczyć między innymi koszt wyżywienia, odzieży, obuwia, środków higienicznych, leków, wizyt lekarskich, dentysty, terapii, rehabilitacji, zajęć dodatkowych, korepetycji, opłat szkolnych, materiałów edukacyjnych, internetu, telefonu, transportu, wyjazdów, rozrywki oraz wypoczynku. Ważną pozycją są również koszty mieszkania. Dziecko korzysta przecież z lokalu, prądu, ogrzewania, wody, internetu i wyposażenia domu, dlatego część opłat ponoszonych przez rodzica sprawującego codzienną opiekę powinna zostać uwzględniona w kosztorysie alimentacyjnym.
Nie wystarczy jednak wskazać dowolnie wysokich wydatków. Koszty powinny być racjonalne, możliwe do wykazania i dopasowane do sytuacji życiowej dziecka. Przygotowując pozew, warto zachować paragony, faktury, potwierdzenia przelewów, umowy dotyczące zajęć, zaświadczenia lekarskie, rachunki za leki, potwierdzenia opłat szkolnych oraz dokumenty pokazujące powtarzalność wydatków.
Drugim elementem są możliwości zarobkowe i majątkowe rodzica. Sąd może ocenić, czy zobowiązany rodzic wykorzystuje swoje kwalifikacje, czy celowo nie obniża dochodów oraz czy nie unika zatrudnienia po to, aby płacić niższe alimenty. Dobrowolna rezygnacja z pracy, przejście na gorzej płatne stanowisko bez ważnego powodu albo ukrywanie faktycznych dochodów nie musi prowadzić do obniżenia alimentów.
Znaczenie ma również majątek rodzica. Osoba, która formalnie wykazuje niewielki dochód, lecz posiada wartościowe nieruchomości, oszczędności, udziały w firmie, samochody, inwestycje lub prowadzi działalność generującą przychody, może zostać oceniona inaczej niż osoba rzeczywiście znajdująca się w trudnej sytuacji finansowej.
Osobista opieka nad dzieckiem a obowiązek alimentacyjny
Rodzic, który mieszka z dzieckiem i wykonuje większość codziennych obowiązków, realizuje swój obowiązek alimentacyjny nie tylko poprzez wydawanie pieniędzy. Opieka obejmuje przygotowywanie posiłków, odprowadzanie do szkoły lub przedszkola, pomoc w nauce, organizowanie leczenia, kontakt z placówkami edukacyjnymi, opiekę podczas choroby, zapewnianie bezpieczeństwa i prowadzenie spraw dziecka.
Jeżeli jeden rodzic zajmuje się dzieckiem na co dzień, a drugi uczestniczy w jego wychowaniu w ograniczonym zakresie, udział drugiego rodzica w kosztach finansowych będzie zwykle większy. Nie można automatycznie zakładać, że koszty utrzymania dziecka zawsze powinny zostać podzielone po połowie. Równy podział wydatków może być nieadekwatny, gdy jeden z rodziców ponosi niemal cały ciężar codziennej opieki albo gdy możliwości finansowe rodziców są wyraźnie różne.
Inaczej może wyglądać sytuacja przy opiece naprzemiennej. Jeżeli dziecko spędza porównywalną ilość czasu u obojga rodziców, a każdy z nich samodzielnie finansuje większość potrzeb dziecka w swoim czasie opieki, sąd może ustalić niższe alimenty lub w określonych przypadkach nie zasądzić ich w ogóle. Nie dzieje się to jednak automatycznie. Decydują faktyczne koszty, różnica dochodów rodziców, sposób organizacji życia dziecka i rzeczywisty udział każdego z opiekunów w finansowaniu potrzeb małoletniego.
Alimenty na dziecko przed rozwodem, po rozwodzie i bez ślubu
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka istnieje niezależnie od tego, czy rodzice byli małżeństwem. Alimentów można dochodzić zarówno po rozwodzie, w trakcie sprawy rozwodowej, po rozstaniu konkubentów, jak i wtedy, gdy rodzice nigdy nie prowadzili wspólnego gospodarstwa domowego.
Jeżeli rodzice są w trakcie rozwodu, żądanie alimentów na wspólne małoletnie dzieci można zgłosić w postępowaniu rozwodowym. Sąd rozwodowy rozstrzyga wtedy również o władzy rodzicielskiej, kontaktach z dziećmi i kosztach ich utrzymania. W pilnych przypadkach możliwe jest złożenie wniosku o zabezpieczenie alimentów na czas trwania sprawy. Dzięki temu dziecko może otrzymywać określoną kwotę jeszcze przed wydaniem prawomocnego wyroku rozwodowego.
Gdy rodzice nie są małżeństwem albo rozwód nie jest prowadzony, alimentów dochodzimy przed sądem rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka albo miejsca zamieszkania osoby pozwanej. Pozew o alimenty na rzecz małoletniego dziecka składa w jego imieniu rodzic lub opiekun prawny.
Jeśli ojcostwo nie zostało formalnie ustalone, konieczne może być jednoczesne wystąpienie o ustalenie ojcostwa oraz alimenty. Sąd może oprzeć się na dowodach osobowych, dokumentacji, korespondencji, wynikach badań genetycznych i innych materiałach pozwalających ustalić pochodzenie dziecka.
Jak napisać pozew o alimenty?
Pozew o alimenty powinien być konkretny, uporządkowany i oparty na liczbach. Najważniejsze jest precyzyjne wskazanie żądanej miesięcznej kwoty, terminu płatności oraz danych dziecka, rodzica działającego w jego imieniu i osoby zobowiązanej.
W treści pozwu należy opisać aktualną sytuację dziecka, wskazać, z kim mieszka, jak wygląda opieka, jakie koszty ponosi rodzic sprawujący pieczę oraz w jakim zakresie drugi rodzic uczestniczy w utrzymaniu dziecka. Konieczne jest także przedstawienie kosztorysu. Warto wyraźnie rozdzielić wydatki stałe od wydatków okresowych, takich jak zakup odzieży sezonowej, podręczników, wyjazdy szkolne, opłaty za wakacje, wizyty specjalistyczne czy większe zakupy związane z edukacją.
Pozew może zawierać również wniosek o zabezpieczenie alimentów na czas trwania postępowania. Jest to szczególnie ważne, gdy drugi rodzic już nie przekazuje pieniędzy albo przekazuje kwoty niewystarczające na bieżące potrzeby dziecka. Zabezpieczenie nie kończy sprawy, lecz pozwala uzyskać tymczasowe świadczenie do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia.
W pozwie warto wnieść o zasądzenie alimentów płatnych z góry do określonego dnia każdego miesiąca, zwykle do rąk rodzica reprezentującego dziecko albo na wskazany rachunek bankowy. Należy także pamiętać o żądaniu ustawowych odsetek za opóźnienie w razie nieterminowej zapłaty każdej raty.
Dobrze przygotowany kosztorys dziecka nie polega na zawyżaniu wydatków, lecz na pełnym pokazaniu rzeczywistych kosztów, które rodzina ponosi każdego miesiąca.
Jakie dokumenty warto dołączyć do pozwu o alimenty?
Dokumenty mają pokazać sądowi, że wskazane wydatki nie są wyłącznie deklaracją. W sprawie alimentacyjnej przydatne mogą być potwierdzenia przelewów, faktury imienne, paragony, rachunki, zaświadczenia ze szkoły lub przedszkola, umowy z placówkami opiekuńczymi, dokumentacja medyczna, rachunki za terapię, informacja o odpłatności za zajęcia dodatkowe oraz potwierdzenia kosztów mieszkaniowych.
Warto dołączyć również dowody dotyczące możliwości finansowych zobowiązanego rodzica. Mogą to być informacje o jego zawodzie, wykształceniu, dotychczasowym zatrudnieniu, prowadzonej działalności, posiadanych nieruchomościach, samochodach, aktywności zawodowej lub standardzie życia. Jeżeli nie mamy dostępu do dokumentów dochodowych drugiego rodzica, można wnieść, aby sąd zobowiązał go do przedstawienia zaświadczenia o zarobkach, deklaracji podatkowych, dokumentów firmowych albo informacji o zatrudnieniu.
W sprawach alimentacyjnych znaczenie może mieć także korespondencja między rodzicami. Wiadomości potwierdzające odmowę partycypowania w wydatkach, unikanie kontaktu, przyznanie wysokości dochodów, brak wpłat albo deklaracje dotyczące opieki nad dzieckiem mogą stanowić wartościowy materiał dowodowy.
Podwyższenie alimentów w 2026 roku
Podwyższenie alimentów jest możliwe, gdy po poprzednim wyroku albo ugodzie nastąpiła istotna zmiana stosunków. Nie trzeba czekać, aż dziecko stanie się pełnoletnie. Wniosek o wyższe alimenty można złożyć wtedy, gdy wzrosły jego usprawiedliwione potrzeby, poprawiły się możliwości finansowe zobowiązanego rodzica albo zmieniły się oba te elementy.
Typowym powodem podwyższenia alimentów jest przejście dziecka do kolejnego etapu edukacji. Koszty przedszkola, szkoły podstawowej, szkoły średniej, matury, studiów, dojazdów, podręczników, zajęć językowych i korepetycji mogą istotnie zmienić miesięczny budżet. Podstawą do podwyższenia może być również choroba przewlekła, konieczność terapii, leczenia stomatologicznego, rehabilitacji, specjalistycznej diety lub większych wydatków związanych z rozwojem dziecka.
Znaczenie ma również wzrost cen. Sama inflacja nie zawsze przesądza o wysokości nowego świadczenia, ale w połączeniu z konkretnymi, udokumentowanymi wydatkami może potwierdzać, że poprzednia kwota przestała odpowiadać aktualnym potrzebom dziecka.
W pozwie o podwyższenie alimentów należy porównać sytuację z dnia poprzedniego wyroku lub ugody z obecną sytuacją. Najlepiej pokazać, jakie koszty istniały wcześniej, jakie pojawiły się później i dlaczego dotychczasowe alimenty nie wystarczają na racjonalne utrzymanie dziecka.
Obniżenie alimentów – kiedy jest możliwe?
Rodzic zobowiązany do płacenia alimentów może domagać się ich obniżenia tylko wtedy, gdy wykaże rzeczywistą i istotną zmianę sytuacji. Przykładem może być trwała utrata zdolności do pracy z przyczyn zdrowotnych, poważne pogorszenie sytuacji majątkowej niezawinione przez zobowiązanego albo wyraźne zmniejszenie potrzeb dziecka.
Nie każda trudność finansowa uzasadnia obniżenie alimentów. Sąd ocenia, czy zmniejszenie dochodów nie jest skutkiem celowych działań rodzica. Osoba, która bez ważnej przyczyny rezygnuje z pracy, ogranicza aktywność zawodową lub przenosi majątek, nie powinna oczekiwać automatycznego obniżenia obowiązku wobec dziecka.
Równie istotne jest to, że pogorszenie sytuacji finansowej rodzica nie może prowadzić do przerzucenia całego ciężaru utrzymania dziecka na drugiego opiekuna. Dziecko ma prawo do zaspokojenia swoich uzasadnionych potrzeb, a rodzice powinni organizować swoje wydatki z uwzględnieniem pierwszeństwa obowiązku alimentacyjnego.
Alimenty zaległe – ile lat wstecz można ich dochodzić?
Zaległe alimenty można dochodzić za okres poprzedzający wniesienie pozwu, ale wymaga to wykazania, że potrzeby dziecka w tym czasie nie zostały zaspokojone albo że rodzic poniósł usprawiedliwione wydatki związane z utrzymaniem dziecka. Nie wystarczy samo stwierdzenie, że drugi rodzic przez dłuższy czas nie płacił.
W praktyce warto dokładnie opisać, jakie koszty ponosił rodzic samotnie utrzymujący dziecko, czy musiał korzystać z pożyczek, pomocy bliskich, kredytu, oszczędności lub dodatkowej pracy. Im lepiej udokumentujemy wcześniejszy okres, tym łatwiej przedstawić sądowi zasadność żądania alimentów za czas sprzed wniesienia pozwu.
Jeżeli alimenty zostały już zasądzone, a rodzic ich nie płaci, należności można egzekwować przez komornika. Każda rata alimentacyjna staje się wymagalna w terminie wskazanym w wyroku albo ugodzie. Warto reagować szybko i nie pozwalać, aby zadłużenie narastało przez wiele miesięcy.
Egzekucja alimentów przez komornika
Jeżeli alimenty zostały zasądzone prawomocnym wyrokiem, ugodą sądową albo innym tytułem wykonawczym, a zobowiązany rodzic nie płaci, można złożyć wniosek do komornika o wszczęcie egzekucji. Komornik może poszukiwać majątku dłużnika, zająć wynagrodzenie, rachunek bankowy, świadczenia podlegające egzekucji, ruchomości, wierzytelności, a w określonych sytuacjach także nieruchomość.
Wniosek egzekucyjny powinien zawierać dane wierzyciela, dane dłużnika, podstawę obowiązku alimentacyjnego, wysokość bieżących alimentów, informację o zaległościach oraz numer rachunku bankowego do wypłat. Warto wskazać wszelkie znane informacje o miejscu pracy, rachunkach, pojeździe, działalności gospodarczej lub majątku dłużnika.
W sprawach alimentacyjnych egzekucja ma szczególne znaczenie, ponieważ świadczenia służą bieżącemu utrzymaniu dziecka. Brak szybkiej reakcji może oznaczać trudności z pokryciem podstawowych wydatków, dlatego wszczęcie postępowania komorniczego jest często konieczne równolegle z rozważeniem wsparcia z Funduszu Alimentacyjnego.
Fundusz Alimentacyjny 2026 – komu przysługuje świadczenie?
Świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego są przeznaczone dla osób uprawnionych do alimentów, które nie otrzymują ich z powodu bezskuteczności egzekucji. Nie zastępują wyroku alimentacyjnego. Najpierw musi istnieć obowiązek alimentacyjny potwierdzony odpowiednim tytułem, a następnie komornik musi stwierdzić bezskuteczność egzekucji w wymaganym okresie.
Świadczenie przysługuje co do zasady dziecku do ukończenia 18. roku życia. Jeżeli dziecko uczy się w szkole albo w szkole wyższej, pomoc może przysługiwać do ukończenia 25. roku życia. W przypadku osoby posiadającej orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności świadczenie może przysługiwać bez ograniczenia wiekowego.
Fundusz wypłaca świadczenie w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, lecz nie więcej niż 1 000 zł miesięcznie na jedną osobę uprawnioną. Jeżeli zasądzone alimenty wynoszą 700 zł, świadczenie z Funduszu Alimentacyjnego może wynieść 700 zł. Jeżeli alimenty zostały zasądzone w kwocie 1 300 zł, maksymalna wypłata z Funduszu wyniesie 1 000 zł, pod warunkiem spełnienia pozostałych wymogów.
Kryterium dochodowe Funduszu Alimentacyjnego w 2026 roku
W 2026 roku sytuacja dochodowa rodzin ubiegających się o świadczenie z Funduszu Alimentacyjnego zmienia się od nowego okresu świadczeniowego. Do 30 września 2026 roku kryterium dochodowe wynosi 1 209 zł miesięcznie na osobę w rodzinie. Od 1 października 2026 roku próg wynosi 1 665 zł miesięcznie na osobę.
Zmiana ma duże znaczenie dla rodzin, które dotychczas przekraczały limit o niewielką kwotę. Wyższy próg może umożliwić uzyskanie wsparcia większej liczbie osób, które mimo posiadania dochodów nadal nie otrzymują zasądzonych alimentów od drugiego rodzica.
W przypadku przekroczenia kryterium dochodowego zastosowanie może mieć zasada „złotówka za złotówkę”. Oznacza to, że przekroczenie limitu nie zawsze pozbawia prawa do świadczenia całkowicie. Kwota pomocy może zostać odpowiednio pomniejszona o wysokość przekroczenia, o ile po obniżeniu spełnia warunki minimalnej wypłaty.
Przy ustalaniu prawa do świadczenia analizowany jest dochód rodziny zgodnie z zasadami obowiązującymi dla Funduszu Alimentacyjnego. W praktyce znaczenie mogą mieć dochody opodatkowane, dochody nieopodatkowane, zmiany zatrudnienia, utrata dochodu albo uzyskanie nowego dochodu. Dlatego przed złożeniem wniosku warto dokładnie przygotować dokumenty dotyczące sytuacji finansowej rodziny.
Jak złożyć wniosek o alimenty z Funduszu Alimentacyjnego?
Wniosek o świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego składamy w urzędzie gminy, urzędzie miasta, ośrodku pomocy społecznej albo innej jednostce wskazanej przez właściwą gminę. W wielu miejscach dostępna jest także droga elektroniczna.
Do wniosku zwykle potrzebne są dokumenty potwierdzające prawo do alimentów, zaświadczenie od komornika o bezskuteczności egzekucji, dokumenty dochodowe oraz dane dotyczące dziecka i członków rodziny. Zakres wymaganych załączników może zależeć od indywidualnej sytuacji, w szczególności od tego, czy w rodzinie nastąpiła utrata lub uzyskanie dochodu, czy dziecko kontynuuje naukę oraz czy występują szczególne okoliczności wpływające na prawo do świadczenia.
Wniosek warto złożyć bez zwlekania po rozpoczęciu nowego okresu świadczeniowego. Termin złożenia dokumentów wpływa na to, od kiedy świadczenie może zostać przyznane i wypłacone. Należy także zgłaszać zmiany mające znaczenie dla prawa do pomocy, na przykład zmianę składu rodziny, zakończenie nauki przez dziecko, zmianę miejsca zamieszkania lub istotną zmianę dochodów.
Czy Fundusz Alimentacyjny zwalnia dłużnika z długu?
Wypłata świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego nie oznacza, że dłużnik alimentacyjny zostaje zwolniony z obowiązku. Państwo wypłaca środki osobie uprawnionej, ale następnie dochodzi ich zwrotu od dłużnika. Dług wobec Funduszu Alimentacyjnego może więc narastać obok zaległości alimentacyjnych, odsetek i kosztów egzekucyjnych.
Dłużnik alimentacyjny może zostać objęty działaniami podejmowanymi przez właściwy organ dłużnika, w tym wezwaniem do przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, zobowiązaniem do zarejestrowania się jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy, aktywizacją zawodową oraz procedurami przewidzianymi przepisami dotyczącymi osób uchylających się od obowiązku alimentacyjnego.
Niewywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego może także prowadzić do odpowiedzialności karnej. Dotyczy to sytuacji, w których zaległość stanowi równowartość co najmniej trzech świadczeń okresowych albo gdy opóźnienie w zapłacie świadczenia innego niż okresowe wynosi co najmniej trzy miesiące. Niepłacenie alimentów nie jest zwykłym prywatnym sporem między rodzicami, lecz może wywołać poważne konsekwencje prawne i finansowe.
Alimenty na pełnoletnie dziecko
Pełnoletność dziecka nie powoduje automatycznego wygaśnięcia alimentów. Rodzice są zobowiązani do świadczeń, dopóki dziecko nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie jego utrzymania i wychowania.
W praktyce alimenty mogą nadal przysługiwać dziecku studiującemu, uczącemu się zawodu, przygotowującemu się do egzaminów, kontynuującemu edukację albo wymagającemu wsparcia z powodu zdrowia. Każda sytuacja wymaga jednak indywidualnej oceny. Istotne jest, czy dziecko rzeczywiście podejmuje naukę i dąży do uzyskania samodzielności, czy jego wybory edukacyjne są rozsądne oraz czy nie przedłuża nauki pozornie tylko po to, aby utrzymać obowiązek alimentacyjny rodzica.
Po uzyskaniu pełnoletności dziecko samodzielnie dochodzi swoich praw. Alimenty powinny być wtedy co do zasady płacone bezpośrednio pełnoletniemu dziecku, chyba że strony ustalą inaczej. Rodzic nie może jednostronnie przestać płacić tylko dlatego, że dziecko skończyło 18 lat. Jeśli uważa, że obowiązek powinien ustać, powinien wystąpić do sądu z odpowiednim powództwem.
Czy rodzic bez pracy musi płacić alimenty?
Bezrobocie nie znosi automatycznie obowiązku alimentacyjnego. Sąd bada, czy brak zatrudnienia jest niezawiniony, czy rodzic aktywnie szuka pracy, jakie ma kwalifikacje, jaki jest jego stan zdrowia oraz czy może podjąć choćby częściowe zatrudnienie. Możliwości zarobkowe nie są tożsame z aktualnym dochodem wykazanym na jednym zaświadczeniu.
Jeśli rodzic pozostaje bez pracy, ale jest zdrowy, ma doświadczenie zawodowe i realną możliwość zatrudnienia, sąd może przyjąć, że powinien wykorzystywać swoje zdolności zarobkowe w celu realizacji obowiązku wobec dziecka. Inaczej oceniana będzie sytuacja osoby trwale niezdolnej do pracy, wymagającej leczenia lub znajdującej się w obiektywnie trudnej sytuacji, której nie da się przypisać zaniedbaniu.
Rodzic może realizować obowiązek alimentacyjny również z majątku, oszczędności, dochodów z działalności, najmu, świadczeń lub innych źródeł, jeżeli pozwala na to jego sytuacja majątkowa. Najważniejsze pozostaje zabezpieczenie usprawiedliwionych potrzeb dziecka.
Alimenty na dziecko a 800 plus i inne świadczenia
Świadczenie wychowawcze 800 plus ma wspierać rodzinę w ponoszeniu kosztów wychowania dziecka, ale nie zastępuje obowiązku alimentacyjnego drugiego rodzica. Rodzic zobowiązany do alimentów nie może zasadnie twierdzić, że nie musi uczestniczyć w kosztach utrzymania dziecka tylko dlatego, że drugi opiekun otrzymuje świadczenie wychowawcze.
Wysokość alimentów ustalamy na podstawie potrzeb dziecka i możliwości rodziców. Publiczne świadczenia rodzinne mogą poprawiać budżet gospodarstwa domowego, lecz obowiązek alimentacyjny ma odrębny charakter. Dziecko ma prawo korzystać zarówno z należnego wsparcia publicznego, jak i z udziału każdego z rodziców w kosztach jego utrzymania.
Podobnie należy oceniać dodatki rodzinne, stypendia, świadczenia opiekuńcze czy doraźną pomoc otrzymywaną od bliskich. Nie powinny one służyć jako argument do uwolnienia zobowiązanego rodzica od odpowiedzialności za utrzymanie własnego dziecka.
